Oto, z małymi skrótami, opowiadanie-życiorys podpisany kryptonimem „Leroja" (Roman Jackowski):

„Młody, 26-letni człowiek, z tekturową walizką w ręku, w płaszczyku jak po młodszym bracie, stał w drzwiach wagonu i z przerażeniem patrzył na "dworzec Szczecin". Stałby tam może dłużej, ale ktoś bardziej niecierpliwy z tyłu popchnął go ręką; i tak znalazł się na peronie. Była zima 1946 roku. Zaczynał się nowy etap w jego życiu, ale jeszcze o nim nic nie wiedział, nawet tego, że będzie moim ojcem. Podszedł do kilku osób stojących przy ognisku, nad którym wisiał garnek z gotującą się wodą. Byli to pracownicy kolejowi zatrudnieni przy naprawie torów. Tak znalazł pracę, jedzenie, potem mieszkanie, do którego wprowadził się ze swoją żoną, którą przywiózł za kilka miesięcy z Lublina, a do których i ja, dzięki pomocy akuszerki, dołączyłem.
* * *

Mam 9 miesięcy, jedziemy na Boże Narodzenie do Lublina, tam wezmę chrzest wśród swoich, no bo tu, w Szczecinie, chrztu udzielał niemiecki ksiądz.
* * *

Hurra, na moje 5. urodziny przyjechał dziadek, siedzimy po kilka godzin w wiklinowym fotelu i dziadek czyta mi opowiadania i reportaże z takich zszywek, bodajże "Magazynu Ilustrowanego", są tam również śmieszne rysunki i różne dowcipy, których nie rozumiem, ale dziadek cierpliwie mi wyjaśnia, o co chodzi.
* * *

Znowu Boże Narodzenie, przyszli do nas znajomi. Ja leżę w drugim pokoju na tapczanie z "Kurierem Szczecińskim" (tak poznawałem literki). Od tego czasu, gdy tata po powrocie z pracy jadł obiad, ja czytałem mu najnowsze wiadomości. Od września poszedłem do szkoły, wtedy zetknąłem się z książkami jako stały bywalec biblioteki.
* * *
(...) Stan wojenny, stoimy w kolejkach dosłownie po wszystko, po prasę również. Inne gazety leżą w kiosku, ale ludzie czekają na "Kurier". (....)".