Fragmenty wspomnień pani Joanny Przybył:
Pierwszymi okazjami do zapoznania się ze Szczecinem były szkolne wycieczki, mecze piłki ręcznej i wakacyjne półkolonie, gdzieś koło 1985 roku. Po podstawówce w 1989 roku rozpoczęłam tu naukę w Studium Nauczycielskim. Stałam się dumną mieszkanką internatu w pociągającym i tajemniczym mieście, która miała poważny zamiar spędzenia tu reszty życia, wykonując wymarzony zawód przedszkolanki. Okazało się jednak, że duma to złe uczucie, które szybko zweryfikowało samo życie. Kiedy po dwóch latach Studium Nauczycielskie przekształcono w ogólniak, ukończyłam szkołę w Stargardzie. Bilans był żałosny: zwykła matura zamiast zawodu, zrujnowany pomysł na życie i... jeden znak zapytania, co dalej? Przypuszczam, że już wtedy nie pozwalając na realizację marzeń, miasto dało pewien znak.
Miał na imię Artur. Pod swoimi grafikami w technice zwanej grawiura, czyli czteromiedzioryt, podpisywał się Artur Długopolski, ale nazywał się inaczej. Do dziś tak naprawdę nie wiem jak. W wakacje 1993 pracowałam w Szczecinie i mieszkałam w akademiku Arkona. On też. Po pewnym czasie zaczęliśmy pracować razem, a niedługo potem nie tyko pracować. Świetnie się dogadywaliśmy, uzupełnialiśmy. Mieliśmy też wspólne plany na przyszłość. Pod koniec wakacji zapytałam, co sprawiło, że zainteresował się właśnie mną. Odpowiedział bez namysłu: - Kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy, miałaś taki idiotyczny wyraz twarzy, który w połączeniu z twoim dzikim spojrzeniem bardzo mnie zaintrygował.
Nie przyjechał na moją studniówkę i nigdy się już nie spotkaliśmy. W Szczecinie poległa moja wielka miłość, a kolejne wielkie nie były wcale bardziej udane.
W latach 1996-2001 studia w Szczecinie. potem obrona i czas na pierwszą poważną pracę. Znalazłam, tylko pracodawca pensji nie płacił i splajtował po kilku miesiącach... Potem kolejna praca, ciekawa i rozwojowa - tylko że za głodową stawkę/.../. Znajomi radzili - najlepiej na swoim. Doświadczenie zawodowe, solidną pracę i entuzjazm przyjęłam jako bazę. Skromne zaplecze finansowe, żadne znajomości wśród ludzi biznesu po kilku miesiącach sprawiły, że poległa moja działalność na własny rachunek w Szczecinie.
Potem było różnie: trochę za granicą i znów trochę tu [...]. Niezależnie od tego, jak daleko i na jak długo wyjeżdżam, zawsze wracam do Szczecina [...]. Obok zwykłych czynności kupuję "Kurier Szczeciński", wczytuję się w sprawy, którymi żyje nasz region. Mam swoje zdanie na ważne tematy. Wzięłam nawet udział w tworzeniu nowej strategii dla Szczecina [...].