Wystąpienie podczas mszy pana Michała było bufonadą ( czyli popisywaniem się ) nie pasującą do takiej chwili. Pan Michał podczas wystąpienia budował swój autorytet na osobie Pana Jana, skromnej a jednocześnie zasłużonej dla kultury. W przemówieniu podczas mszy większość słów dotyczyła osoby Pana Michała, ile kierunków studiów skończył, że pracuje w dwóch szkołach i napisał dwie książki itd. itp. Wystąpienie miało charakter autopromocji niż podziękowania. Szczególnie, że dziękował Pan w imieniu swoim i nauczycieli. A o zasługach dla nauczycieli nic pan Michał nie wspomniał.
Widać powinien Pan nauczyć się skromności od Pana Jana podczas takich wystąpień.

Wielka wielka strata dla muzyki..:(

Drodzy przyjaciele...
Nie jestem muzykiem. Blisko trzydzieści lat uczyłam języka polskiego (w tym przez 13. w dwóch szkołach, czyli w żadnej nie miałam etatu), ale znam to środowisko i jego przedstawicieli. Przyjechaliśmy z mężem na ten pogrzeb i płakaliśmy obydwoje. Pan tak niezwykle opowiadał, jak wdzięczny jest Dyrektorowi za to, kim jest dzisiaj i co robi. Przecież to zapowiedział na wstępie. Tym głęboko nas wzruszył. Czy to nie piękne, że mógł dzięki Niemu powrócić na ziemię ojców, by właśnie tam kształtować muzyczną osobowość młodzieży? Że nie pozostał na emigracji, tylko z zapałem rozwija swoje pasje w Myslibozru? A jak ciepło wyrażał się o swoich wychowankach, których pokochał, jak niegdyś nieodżałowany profesor. Nakreślił swoją działalność ukierunkowaną szczególnie na uczenie i to w rodzimej Alma Mater. Teraz jego córka kontynuuje naukę muzyki. Nie trzeba wielkich starań, by dostrzec, że sam mówca cedząc słowa, połykał łzy. Podziwiał prof. Myszaka - jak mówił - "za tę wiedzę, której sam nie ma". A studia? Zdaje się, że skończył jedne, ale jaki to zarzut? Dzisiaj pedagog musi skończyć studia. Każdy mógł powiedzieć coś od siebie. Odsyłając do "SJP" - wyraz "bufonada" tłumaczony jest także, jako efekciarstwo. Czy ktoś, kto prawie płacze wśród osób, z którymi pracuje i mieszka jest efekciarski?
Dziękujemy za poruszające słowa Pana Burmistrza i piękną oprawę całej Liturgii. Dziękujemy koleżankom kolegom sprzed lat, których spotkaliśmy.

Sine ira et studio: Cześć Jego pamięci!

Wspaniale, ze ukazał się artykuł. Całym sercem przyłączam się do Pani zdania. O tak, godnie go pożegnaliśmy...

A ja przyłączam się do zdania Znajomego. Moim zdaniem to moment podczas pogrzebu, który nie pasował do takiej chwili. To nie spotkanie przedwyborcze. Stary organista nie chodził nigdy środkiem, nawet księża tak nie paradują przez środek kościoła.