czwartek, 18 lipca 2019.
Strona główna > Blogi > Janusz Ławrynowicz > Sojusz czy służba...

Sojusz czy służba...

Wywietleń: 850

Z  niepokojem wysłuchałem zapowiedzi, że w dniach 13-14 lutego w stolicy Polski rząd USA zorganizuje konferencję poświęconą problemom pokoju na Bliskim Wschodzie, w  tym zwłaszcza stosunkom z Iranem (!). Z tak zarysowanego programu konferencji wynika, że na celowniku ma znaleźć się właśnie to państwo. Tematem jest najbardziej wybuchowy rejon świata, kolebka islamskiego terroryzmu.

Informacja nie brzmi dobrze, z językiem dyplomacji niewiele ma wspólnego, ale widać na takie traktowanie nasi przywódcy sobie zasłużyli zbytnią uległością wobec sojuszników.

W latach mego dzieciństwa, po wybuchu wojny koreańskiej, we Wrocławiu odbył się światowy Zlot Pokoju, na który słynnego gołębia wymalował sam mistrz Picasso, a wszystko oczywiście po to… aby potępić imperializm amerykański!

W tamtym przypadku jednak oficjalnym organizatorem była Polska Ludowa. Wschodni satrapa pozwolił swym PRL-owskim pachołkom zachować fason wobec świata.

Czy Iran jest wrogiem Polski? Czy Polska jeszcze kilka lat temu okazująca Persom wdzięczność za przyjęcie Armii Andersa – uratowanie tysięcy Polaków z „nieludzkiej ziemi”, w tym udzielenie serdecznego azylu dzieciom, nagle o tym zapomniała?!

Nasze stosunki z Iranem zawsze były znakomite. Jeszcze kilka miesięcy temu do Polski zawinął irański tankowiec z mnóstwem taniej, najlepszej na świecie ropy. To był prawdziwy postęp w dywersyfikacji! Tylko na chwilę… Nagłe zerwanie przez prezydenta Trumpa umowy spowodowało powrót sankcji przeciw temu krajowi.

Wiadomo, że Iran od czasów Chomeiniego jest zdecydowanym przeciwnikiem Izraela i Ameryki. Tak to degustujemy, obok beneficjów (poczucia bezpieczeństwa na flance wschodniej), także niedogodności sojuszu z Wielkim Bratem.

Po niedopuszczalnych w suwerennym kraju ingerencjach pani Mosbacher – ambasadorki USA – w sprawy wewnętrzne Polski: obrony interesów amerykańskich firm – TVN, a ostatnio Ubera przed sankcjami za naruszanie polskiego prawa, nasz wielki sojusznik dał znak, że powinniśmy się oswoić z takim traktowaniem jako słabszy partner. Kto jednak nie umie wstać z kolan, by upomnieć się o swoje, ten niebawem padnie plackiem na ziemię.

Dziś, po latach, zaczynam rozumieć generała de Gaulle’a i jego walkę przeciw dyktatowi USA w NATO. Sojusz strategiczny to nie bezwzględna uległość silniejszemu, ale partnerstwo prawdziwe.

Po ubiegłorocznym, wymuszonym przez Unię Europejską – z taktycznych względów niezbędnym – wycofaniu się z reformy Sądu Najwyższego, rdzenia wymiaru sprawiedliwości, jest to kolejna gorzka pigułka dla Polaków, ostatnio poniżanych z różnych stron. Bezkarnie, bo nawet autorów najcięższych kalumni nam karać zakazano (los ustawy o IPN!). ©℗

Janusz ŁAWRYNOWICZ

Komentarze

realista
Wystarczy popatrzeć na mapę, aby zrozumieć, że nie ma realnych możliwości, aby w razie czego Polska mogła liczyć na pomoc amerykańskiego "Wielkiego Brata". Umiesz liczyć - licz na siebie. A gwoli historycznej prawdy - kolebką islamskiego terroryzmu nie jest Persja (Iran) a Palestyna.
2019-01-22 09:47:39
tyle
Nic bardziej nie poniża Polaków, niż rządy PiS
2019-01-22 07:44:48
Patriota
Czyżby najwspanialszy rząd i najlepszy prezydent nie wstali z kolan? Nie, chyba nie, po prostu są tak mądrzy i wspaniali, że nawet pan redaktor nie może przeniknąć ich sposobu myślenia. Panie redaktorze, więcej pokory i zaufania do naszych ukochanych władz. A jak brakuje to są wiadomości TVP.
2019-01-21 21:07:48
Panie redaktorze
ustawa H.R.672 skutecznie powstrzyma jakiekolwiek krytyczne wypowiedzi na temat Bliskiego Wschodu... mam wrażenie że jeden ogon już merda dwoma psami...
2019-01-21 13:25:20

Dodaj komentarz

Akceptuję regulamin. Link do regulaminu